het is vandaag juist geteld 980 dagen geleden dat er borstkanker vastgesteld werd. Ondertussen is er heel veel gebeurd.... vooronderzoeken, opname in GHB, operatie, nabehandelingen, chemo, bestralingen, herceptine.... noem maar op. Buiten het wekelijks bezoekje aan de kinesist, zou eigenlijk het 'oude-dag-dagelijks' leven kunnen hervatten, maar niks is minder waar.... Dagelijks drijven onze gedachten toch even de slechte kant uit, we willen er niet aan denken, maar worden er steeds met geconfronteerd, sta maar eens even in die badkamer (ben nog altijd niet gewend aan de asymetrie van mijn lichaam). Kleine hinderlijke dingen blijven ons achtervolgen, kleine stomme dingen. Vroeger had ik geen last om te typen, nu.... over elk woord dient nagedacht te worden en de ene letter wordt vaak voor de andere neergezet.... voorlezen??? nog zo'n probleem.... Jarenlang heb ik tijdens de zondagsmis de lezingen gedaan, blijkbaar goed en duidelijk, want de mensen hadden graag dat ik voorlas, zo verstonden ze er alles van... en nu??? Een zin kan niet meer in één keer gelezen worden... stom hè! Zou dat nu echt het gevolg van het 'chemokopje' zijn? Nog een kleine hindernis... ben tijdens de behandeling kilo's aangekomen, zodat ik nu zeker 20 kg zou moeten kwijtraken. Hebben ze me op een heel speciaal dieet gezet... Geen gluten (dus geen brood) 
, geen gisten, geen zuivelprodukten, geen eieren, 
geen aardappelen, geen noten, geen bier, geen wijn, maximum twee maal per week uien, wortelen, tomaten, komkommers, appelen, peren, bananen, gevogelte... mag ik wel eten: citrusvruchten, rijst, runds- en varkenvlees, peulvruchten.... Hopen dat we deze (kleine??) hindernis nu ook nog kunnen nemen.
|
Reacties (6)
Vorige pagina 