19-11-07

Nooit de moed opgeven...

Ooit las ik, in een klein kerkje aan zee, volgend gedicht:

 

Nooit de moed opgeven...

Kun je niet vliegen, loop

Kun je niet lopen, ga

Kun je niet gaan, kruip

    maar blijf nooit stilstaan

    nooit dalen, immer opgaan.

 

Kun je niet lachten, glimlach

Kun je niet glimlachten, wees toch blij

Kun je niet blij zijn, wees tevreden

    maar nooit de moed opgeven

    en immer voorwaarts streven.

 

Dit gedicht lag daar achteraan in de kerk en je kon dat zo meenemen.  Wat bezielde me dat ik dat toen meegenomen heb, iets wat ik anders nooit deed? En waarom heb ik toen die tekst tegen mijn kast in de garage geplakt?

18:10 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.