19-11-07

Overdenkingen.

Wanneer ik nu terugkijk op die voorbije 6 maand, stel ik vast dat ik nu eigenlijk pas mijn omgeving leer kennen.  Je begint mensen te kennen en je ervaart wie eigenlijk echt je vrienden zijn.  Soms ben je verbaasd, bepaalde reacties had je van bepaalde personen niet verwacht en soms zeg je tegen jezelf:  "Ik vermoedde dat hij of zij, zo zou reageren".

Natuurlijk, heel in het begin wanneer vrienden en kennissen vernemen dat je borstkanker hebt, zijn ze allemaal bezorgd en vriendelijk, vragen ze 1000 maal hoe het met je gaat en of ze niet kunnen helpen, maar eens na de operatie is blijkbaar alles opgelost.  Stilletjes sterft die belangstelling uit en juist wanneer je een schouderklopje het hardst nodig hebt - tijdens de nabehandeling en het aanvaardingsproces - stel je vast dat je nog maar enkele vrienden overgehoudt.

Ik neem het hen echter niet kwalijk, want ook ik heb hetzelfde gedaan. De laatste tijd denk ik dikwijls, hoe ben ik zo kunnen zijn.

Toen vond ik dat kanker eigenlijk de "ver van mijn bed-show" was.  Dat gebeurde ergens anders, dat gebeurde bij iemand anders, maar niet bij mij.  Soms vertelde men:  "Weet je het al, die of die, heeft borstkanker!" en ik vond dat echt heel erg, maar daarmee was ook alles gezegd.  Kwam ik die persoon in kwestie dan eens tegen, vroeg ik steeds hoe het met haar ging, maar na een kort gesprekje wandelde ik gewoon verder.

Toen mijn eigen nicht S., 4 jaar terug met borstkanker geconfronteerd werd, vond ik dat enorm erg, ik vond het vreselijk.  Ben haar natuurlijk gaan bezoeken in het ziekenhuis, maar verder heb ik, spijtig genoeg, haar min of meer aan haar lot overgelaten.  Dat vind ik nu vreselijk en ik voel me zo schuldig.  Daarom S., moest je dit lezen, sorry dat ik er toen niet voor je was.

11:53 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.