23-11-07

Eindelijk...

Gisteren ben ik me tegen de avond wat beter gaan voelen.  En vannacht heeft dat leger mieren toch maar besloten, met stille trom, te vertrekken.  Nog een enkele achterblijver in de kniestreek, maar joepie... ik ben praktisch miervrij!!!!!

 decoration

Vanmorgen ben ik dus tamelijk goed opgestaan, na een redelijke nacht.  Want, nu ik eindelijk eens kon slapen, moest mijn hondje, midden in de nacht, hoognodig een plasje gaan doen, dus, vrouwtje maar uit bed gejankt rond 2u30.

Het is nu 8 uur in de morgen, ik ga me vlug kleden want mijn mans neef komt, eindelijk na bijna 5 jaar zeuren, onze slepende voordeur herstellen.  Hij heeft beloofd rond 8u30 er te zijn.  Ik ben benieuwd of het dit keer lukt! 

Het is gelukt. J. is langsgekomen en heeft voordeur en garagepoort hersteld.  Nu kan ik eindelijk buiten met mijn auto (kreeg die zware poort niet opengetrokken).  Mijn garage is nu wel een slagveld, maar geen nood, dat kuisen we wel even op.

De nevenwerkingen van die gehate chemo, verdwijnen stilaan volledig in de mist.  Door chemo 5 zijn we weer mooi heengezwommen.  Ik behoor terug tot het land der levenden.  Het weekend sta voor de deur en.... het leven is mooi.

decoration

15:52 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.