30-11-07

 

decoration

17:25 Gepost door anita | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Nog 1 week.

Vanmorgen toen ik wakker werd, spookte dat beeld weer door mijn hoofd:  nog één week en ik moet weer terug naar die chemo.

Waarom kan ik gewoon niet genieten van de derde week.  Dat is toch de beste week!  Geen echte klachten meer, enkel die arm die pijn doet en dat heeft niks met de chemo te maken.  Maar toch, dat chemo-spook meldt zich aan.  'k Moet het van me afzetten want anders zorgt, alleen de gedachte aan chemo, er al voor dat mijn bloeddruk de hoogte ingaat en dat is nu echt niet nodig.   Beter aan andere dingen denken.

Gisteren ben ik een bril gaan kiezen, nu mijn wimpers en wenkbrauwen weg zijn, is het misschien gemakkelijker een bril te dragen om dat euvel te verstoppen.  Een "hip" montuurtje zal het wel doen.
Volgens de dokter zou het inderdaad beter zijn een bril te dragen (gebruik nu enkel een leesbril, maar moet dat ding steeds zoeken).  Volgens haar zou ik me ook een beetje stabieler en rustiger voelen.  Met een bril die ik constant op mijn neus zet, zou het "ver"zicht" geen correctie krijgen, enkel het "dicht-bij" zicht zou gecorrigeerd worden.  We zullen wel "zien" of ik mij inderdaad beter voel.

Vandaag ga ik genieten van een rustige vrijdag, voor de middag een wandelingetje door het bos, samen  met ons Kyr.decoration
Na de middag even naar de markt - mag dus vandaag niet regenen -  en verder,.... verder zien we wel. 

08:32 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-11-07

Het is weer donderdag.

Gisteren ben ik met mijn zoon W. op zoek gegaan naar een verjaardagsgeschenkje voor G.  Onze "grote" wordt nu zondag 27.

Heb ook nog een beetje "verf" - lees "schmink" - gekocht.  Mijn badkamerritueel is de laatste maanden een beetje gewijzigd tegenover vroeger.

Een tijdje geleden, laat ons zeggen, zo in het voorjaar, liep ik nog zoals een wervelwind de badkamer door.  Wassen, aankleden, nu en dan eens een kleurtje op lippen of ogen, en wegwezen.

Nu...? Wassen, kleden en dan...? Dan begint het pas.  De grote schilderwerken.  Eerst een dagcrème, want chemo droogt je huid uit, dan een fond de teint met de nodige blosh, want van chemo wordt men oh zo bleek.  Vervolgens die ogen, wat zien ze er weer fletskes uit, dus...schilderen maar.  Vergeet die volumeverhogende mascara niet en het gekleurd lijntje op de wimperlijn, want chemo slorpt je lange wimpers helemaal op.  decoration
En dan op zoek naar die wenkbrauwen, waar zijn die?  Weg, gaan spelen met de wimpers in chemoland, gevolg verven maar.  Dan nog een likje verf over de lippen en klaar zijn wij?  Oh nee, nog iets vergeten!  Dat sjaaltje of die pruik over onze kale knikker.  Zo, nu kunnen we terug onder de mensen komen.  We moeten er nog wel even aan denken onze nagels van handen en voeten een verstevigende laklaag te geven - 't schijnt dat die chemo ook graag nageltjes lust - nu nog een verzorgende en voedende crème tegen het uitdrogen van het vel op handen en voeten.  We zien er weer fantastisch uit decoration
en kunnen die badkamerdeur achter ons toetrekken! 

En dan moet ik aan dat gedichtje denken dat ik onlangs gelezen en bewaard heb:

Goh, wat loop ik vrolijk
Ik lijk toch zo blij
Niemand kan iets vermoeden
Van het verdriet in mij
Een flinke, sterke vrouw
Dat toont de buitenkant
Maar heel diep van binnen
Is er heel wat aan de hand
Mijn tranen wil ik niet tonen
Dat is het "geheim" in mij
Dus loop ik maar weer vrolijk
En kijk ik maar weer blij
Maar kan ik 's nachts niet slapen
Geeft ik toe aan mijn verdriet
Ik laat mijn tranen stromen
En niemand die het ziet

Zo voel ik me ook.  Familie, vrienden en buren mogen weten dat ik moet vechten tegen dat vreselijk monster, maar... ze hoeven het niet te zien.  Ik wil  er goed uitzien en niet als een zieke buiten komen.  Ik wil en zal me sterk houden, al is dat soms heel moeilijk, maar IK ZAL winnen, want ik vecht en vecht en vecht....

(Stom, nu ben ik toch aan 't wenen, seffens zijn mijn "plamuurwerken" voor niks geweest!)

08:52 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

28-11-07

Woensdag...

De dag van gisteren is vlotjes verlopen.

Na mijn uitstapje naar de post, vlug iets gegeten en daar was mijn werkvrouwtje al.

Een schat van een mens, die alles voor me uit handen neemt.  Niet alleen maakt ze in een oogwenk van mijn huisje een paleis,decoration
maar ze heeft blijkbaar ook nog de tijd om naar mijn "gezaag" te luisteren.  Mijn hond en kat worden door haar verwend (ze heeft steeds snoepjes voor hen mee) en zoonlief W. kan in haar ogen niks verkeerd doen.  Kortom een dinsdagzonnetje in mijn huis dat ik voor geen geld ter wereld meer wil missen.

Ik ben vanmorgen vroeg opgestaan, ben eigenlijk een ochtendmens, en na het ontbijt reeds achter mijn pc gekropen.  Mijn zoon W. vroeg, toen hij opstond, "computerroom reeds open?".  Maar ja, wat moeten we doen, nu we eigenlijk gedwongen worden niks te doen.  Dat PC'ke is een goede uitvinding.  Nu ik het "bloggen" ontdekt heb, is PC-lief de "koning" in mijn living.

Ik wil wel even al die mensen bedanken die een reactie nalaten op mijn blog, dat doet altijd plezier.  Nu nog even mijn mailtjes nakijken, er komen vaak zo'n mooie pps'kes binnen en dan maar vlug aan mijn dagdagelijkse dingen gaan beginnen - die strijk van maandag ligt er nog altijd en de kabouterkesdecoration
werken blijkbaar niet meer.

Aan allen nog een prettige woensdag en misschien tot morgen... 

09:38 Gepost door anita in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-11-07

Blijft die pijn?...

Voel me vandaag echt niet in mijn haak om veel te schrijven.  Wilde eigenlijk voor enkele dagen naar zee,decoration

maar dat is blijkbaar in het water gevallen.  Er was een stilzwijgende afspraak gemaakt, maar ik hoor niks meer dus...  niet naar zee.  Pech, ik had er me zo op verheugd en naartoe geleefd.

Ben even naar de post geweest en daar een lotgenote tegengekomen.  Bij haar is het reeds 3 jaar geleden en zij voelt zich OK, maar heeft nog steeds kine nodig.  De pijn in arm en borststreek blijft.  Voel me nu dus een beetje depri.  Gaat die pijn inderdaad nog enkele jaren aanslepen?  Geraak ik er ooit vanaf?  Zit dus nu voor die computer met een hoop vragen en muizenissen in mijn hoofd.  Wat?...  Wanneer?... Hoe?...

11:48 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-11-07

Maandagochtend.

Vol goede moed opgestaan en enorm veel goede voornemens voor de verdere dag.

Zondag is rustig verlopen.  Schoonmama op bezoek geweest, beetje gebabbeld en haar voor de computer gezet.  PPS'kes vindt zij zo leuk en telkens er een pps'ke gedaan is, zegt ze: "dat is waar".  'k Moet toegeven dat ik er uitzoek die geschikt zijn voor haar leeftijd. 

Dus, zoals gezegd, na een rustige zondag, vol enthousiasme begonnen aan de maandag.

Ik zou vandaag allerlei dingen willen doen:   even langs vrienden, een verjaardagsgeschenkje voor G. gaan kopen, mijn strijkdecoration
doen, met ons Kyra gaan wandelen.   Ik wil een taart bakken, ik wil....  Ik wil eigenlijk heel veel vandaag, maar wat zal er gedaan worden.  Mijn voornemens zijn altijd opperbest.  Ik ben de dagen dat ik me beter voel, altijd vol goede wil, maar... me ingang zetten!  Die stap naar de badkamer, die lijkt 's morgens toch zo groot.  Ik moet me echt dwingen om die confrontatie met mijn lichaam aan te gaan.  Onlangs las ik een gedichtje op de site van Zwany - een lotgenote - dit gedicht sprak me aan, ik lees het nu dagelijks en hoop dat ik eens zover zal zijn.  Lees maar:

 

Lopend langs de spiegel

lopend langs de spiegel
zie ik opeens,
ongewild
mijn eigen spiegelbeeld.

En ik merk dat ik
niet langer schrik
niet wegkijk
om de lege
platte plek
niet te zien.

En ik voel dat ik
verbaasd ben
en ontroerd
door de broosheid
de breekbaarheid
de onschuld
van mijn geschonden bovenlijf.

En ik zie
dat a-symetrie
zijn eigen schoonheid heeft.

 

 Nu ben ik er nog niet toe, maar misschien...... ooit? 

 

08:27 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-11-07

Een slechte nacht, hopelijk een betere zondag.

Het shoppen is er gisteren niet echt van gekomen.  Zijn eerst onze gewone inkopen gaan doen en daar bleek dat ik nog wat te onstabiel op mijn benen stond.  Mijn knieën bleven nog zo een beetje hun eigen leven leiden en knikten nog door wanneer zij wilden.

Het uitstapje naar G. en A. kon natuurlijk wel doorgaan, daar moest ik toch maar gewoon voor in de auto zitten en me laten voeren naar Heverlee.  Onze kleine oogappel Y. heeft een goede verkoudheid en moet snotteren en niezen.  Gelukkig ziet hij er niet teveel van af en heeft hij geen koorts.

Tijdens de terugweg naar Brussel, zijn we gestopt om onze jongste zoon W. een pleziertje te doen en gaan eten (als je dat eten noemt!) in zijn ogen supper, fantastisch, cool, lekker,... in de ogen van mijn man en mij, ongezond, nl. de Quick.

Thuisgekomen heb ik dan nog een konijn voor mijn man klaargemaakt, kwestie dat ik het vandaag kan invriezen en het zo een beetje gemakkelijker heb de volgende chemo.

Uiteraard ben ik doormoe, ik was kapot, gaan slapen rond 9 uur.  Direct als een blok in slaap vallen, maar na enkele uren reeds terug wakker, en dan begint het.  In die donkerte van de nacht begint men aan van alles en nog wat te denken.  Wat als...?  Waarom...?  Hoe moet het verder...?  Komt alles nog goed...? enz.......  Ik weet wel, ik moet positief blijven, maar in die stilte van de nacht is dat verdomd moeilijk.

Ben dan maar vroeg opgestaan en met ons Kyr naar buiten.  In plaats van terug in mijn bed te kruipen, heb ik de foto's welke onze G. mij gisteren meegegeven heeft van onze Y. op computer gezet en rustig bekeken.  Man!! wat is dat ventje veranderd!!! Die kleine spruit wordt groot (of is dat enkel in de ogen van een fiere oma?) 't Kan me niet schelen of het enkel in mijn ogen is want:  ik BEN fier en Y. VERANDERT !!!

Met die prettige gedachte kan ik mijn zondag toch met volle moed beginnen.  Even denken wat we vanmiddag gaan eten.  Mijn schoonmoeder komt, sinds het overlijden in oktober vorig jaar van mijn schoonvader,  elke zondag eten, dus er moet gekookt worden.  Ik denk dat ik eens spirelli met kabeljauwfilet, inkvis decorationen sinaasappelsaus ga klaarmaken, voorafgegaan door een heerlijke, maar pikante, limburgse bananensoep en een dessert uit Antwerpen, nl. appelbollen.  Zo gaan we vanmiddag eens lekker op de fruittoer. 'k Zal morgen wel weten te zeggen wat het geworden is.

Dikke knuffel. 

 

09:18 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |