07-03-08

In nood kent men zijn vrienden...

niets is minder waar!

Toen ik 10 maand geleden, oog in oog kwam te staan met dat vreselijk monster, is mijn wereld ingestort.  Vele onder jullie zullen dit kunnen beamen.  Vreselijk was het...  iets waar je nooit bij stilgestaan had...  iets wat iemand anders overkwam...decoration
iets waar je over las... iets waar je jaarlijks een bloempje voor kocht...  iets waar mensen van stierven...  iets onbekend...  iets waar we onze ogen en oren voor sloten... iets...  iets... iets...

Maar dat "iets" had nu een gelaat gekregen...  het mijne!!!  Ik heb me trachten goed en moedig te houden, hoe moeilijk het soms ook was, ik wilde niet dat men zag dat ik bang was, ik  wilde ook niet bang zijn...  ik was die sterke vrouw, die alles aankon... decoration
met een lach overdag en een traan in de nacht heb ik er mij doorgeslagen... ben ik gekomen waar ik nu sta...  een dag goed en vol zelfvertrouwen, glunderend dat ik dat monster overwonnen heb...  en een dag slecht, bang en wenend in mijn binnenste, schrik dat het monster stilletjes in mij sluimert om, weet ik wanneer, terug toe te slaan.

Maar zoals ik schreef, een wereld is ingestort, maar...  er is een heel nieuwe, misschien wel betere, wereld opengegaan.  Vrienden van toen hebben afgehaakt, want men is ziek, misschien wel besmettelijk?... en men kost enorm aan de maatschappij...  Enkele zijn gebleven, hebben mee gestreden en hebben mee overwonnen.  En wanneer ik zeg "enkelen" dan zijn dat enkelen, je kan ze tellen op één hand.  Voor de meeste duurt het te lang, zij begrijpen niet dat je na maanden nog niet gewoon terug in die "malle-molen" meeloopt.  Ze vragen wel eens "hoe gaat het" als ze per ongeluk je tegenkomen, maar een onverwacht telefoontje, neen...  je hoort er blijkbaar niet meer bij.decoration

Maar buiten die enkele "echte" vrienden, zijn er nieuwe komen opduiken.  Mensen die bezorgd om je zijn, om je geven, en waar je eigenlijk geen echte vriendenband met had.  Zo is er mijn buurvrouw, we konden vroeger wel eens een babbeltje slaan, hielpen elkaar ingeval van nood, hadden elkaars sleutel, want je wist maar nooit...  maar nu?...  gaat zij elke keer ik naar Leuven ben, indien nodig elke dag, met mijn hondje wandelen.  Door regen en wind, door sneeuw en storm, staat zij steeds paraat om ons Kyra haar dagelijkse wandeling te geven.  S. moest jij dit lezen, dank je voor je onbaatzuchtelijke inzet en hulp, je weet niet wat het voor mij betekent.

Zo'n mensen leer je NU kennen, dat is de nieuwe en betere wereld.... 

 

 


17:48 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

Commentaren

Het is weer zo ver,
de weekend staat voor de deur.
Het feest kan weer beginnen,
zoekend naar de rust.
Lieve groetjes en een dikke knuffel voor U

Gepost door: Yolanda | 07-03-08

Hallo Anita Bedankt voor je hartelijke wensen.
Het heeft me deugd gedaan.

Je denk vrienden te hebben,maar die laten je staan wanneer het eventjes niet gaat.
Een echte vriendin kent je hart,je pijn,je vreugde en verdriet.
In nood kent men zijn vrienden.
Groetjes en een dikke knuffel Rita

Gepost door: Rita | 07-03-08

Goed dat je deze lieve vrienden hebt mogen ontmoeten.
Ik wens je een fijn weekend toe.

Gepost door: Xray | 07-03-08

mieke het is aan ons van je te komen opbeuren en jij moet je niet verontschuldigen ocharme
dat heen en weer gelseur naar leuven is niet prettig en kan best begrijpen dat als je thuis komt geen zin hebt van nog iets te doen!!!
Vriendschap is geen begrip
Vriendschap is een gevoel
Als je ooit eens in de put zit
zal je weten wat ik bedoel
Vriendschap krijg je niet zomaar
je moet er voor vechten
je zegt alles tegen elkaar
Geschillen beslechten
Daarom is vriendschap goed
Je houd van je vrienden
ze geven je moed
vrienden maken het waard om voor te leven
dus stop met alleen te geven
en begin nou eens met nemen
liefs

Gepost door: callemie | 08-03-08

Anita, Niet jij maar wij bloggers moeten je nu een goededag komen zeggen. Het is erg lief om langs te komen ,maar voel je alsjeblief niet verplicht. Ik kom zo ook wel langs.Ik heb het zelf niet ervaren (en hoop het ook niet te moeten ervaren) maar mijn moeder is 6jaar ambulant verzorgd geworden voor een vorm van leukemie en 5 jaar intens met opnames en chemokuren. Dus heb ik het van dichtbij meegemaakt. Toen was er ook niet zoveel over bekend of tenminste werd er niet zoveel over gesproken. De dokter stuurde je altijd met een kluitje in het riet. De onrust en angst hebben mij toen ziek gemaakt ,terwijl mijn moeder er tegen vocht en ons opbeurde. Sedertdien is er veel veranderd en wordt er meer openlijk over gesproken.En ik weet dat een steuntje van derden deugd doet en inderdaad mijn moeder heeft toen ook ervaren dat vrienden achterbleven . Want ze bleef maar ziek zijn.....
Dus kop op en blijf de moed er in houden. Positief denken is een onderdeel van het genezingsproces.Ik wens dat al je dagen gevuld worden met moed en vechtlust om dat monster te overwinnen. Héél hartelijk en een dikke knuffel!

Gepost door: magda | 08-03-08

anita...goede morgen ik sluit me aan bij al de vorige commentaren ! Jij hoeft u niet te verontschuldigen , integendeel...en wij duimen allen dat alles goed mag verlopen en voelen met u mee ! Onze kabouters zenden u in ieder geval al vele katbouterknuffels :-))pepino

Gepost door: pepino | 08-03-08

Het wordt zo dikwijls gezegd dat men in nood zijn vrienden leert kennen, maar het is o zo waar. Ik had een ex-collega die tegen me zei dat ze blij was dat ZIJ het niet voorhad... Er vallen er veel af, hé, maar geloof me, de nieuwe vrienden die erbij komen zijn veel meer waard, want zij hebben je leren kennen als het niet goed ging... en diegenen die er dan stonden, dat zijn echte vrienden. Als de rest... geen energie insteken. Gebruik je energie liever om weer de draad van je leven op te nemen voor je gezin en voor iedereen die om je geeft. Liefs.

Gepost door: Annick | 08-03-08

groetje voor het weekend Ik voel dat dit schrijven een opluchting is voor jou, ik weet het, sommigen denken dat kanker hetzelfde is als lepra, denk eerst aan jezelf en het gezin, en diegene die JIJ graag rond je hebt.
Verder een kloeke kloeke moed, en we horen wel.
Groetjes uit Oostende

Gepost door: Eddy | 08-03-08

denken aan je eigen. je moet eerst aan je eigen denken en je gezin....we zien je wel verschijnen een goed weekend en geniet van de goeie mensen om je heen.arie

Gepost door: arie | 08-03-08

Nieuw Ja misschien is dat wel de nieuwe wereld!
Bedankt voor het branden van die mooie kaarsjes op je log,dat doet Elly zeker goed.

Gepost door: Ma Elly | 08-03-08

=^..^= dat kan ik alleen maar beamen!!!

enne... geen nood, wij lopen niet weg, doe maar rustig aan!!!

Gepost door: Talleke | 08-03-08

Hallo ! Inderdaad... échte vrienden zijn tegenwoordig een zeldzaamheid... die men best koestert.


Prettig weekend !

Gepost door: Jeroen | 08-03-08

*** Neem rustig je tijd Anita ...
Veel relaties tegenwoordig zijn heel oppervlakkig. Zo lang mensen je kunnen "gebruiken" zien ze je staan, in miserie komen ze uit nieuwsgierigheid eens langs ... Maar inderdaad: als het langer duurt, dan is het voor hen genoeg geweest. Het "interessante" is er dan vanaf. En op zulke momenten blijven echte vrienden over. Mensen die je daarom niet alle dagen ziet, die je voldoende ruimte geven om je eigen leven te leiden, maar waarvan je weet dat ze er gewoon zijn .. dat ze aan je denken ... dat ze om je geven ... En zo dat gevoel, da's onbetaalbaar. Maar helaas een zeldzaam gegeven in de huidige maatschappij.
Ik kan me daar zo boos in maken he ...

Ik wens je nog een rustig weekend toe.

Lieve groetjes

Gepost door: Ann | 08-03-08

Anita ik krijg er de tranen van in mijn ogen! Wat fijn om zo'n buurvrouw te hebben en ja wat spijtig dat een mens soms pas weet wanneer het zijn echte vrienden zijn als het écht moeilijk wordt, en dat zullen er idd weinig zijn, maar het zijn er een handjevol om te koesteren, om lief te hebben en te houden. Alleen spijtig dat je er ziek moet voor worden om écht te weten wie je lief heeft.
Kop op meid, al heb ik makkelijk praten en kan ik me echt niet inbeelden wat het is om strontziek te zijn van de chemo, om op de toppen van je tenen te lopen van de stress en de zorgen errond ... Als je geen zin of tijd hebt om te lezen en te reageren, so what dat hoeft ook niet altijd, ik heb het nu veel te druk met werk, en ik kan amper zelf bogrondes doen, maar ik maak me daar niet druk om. Als mensen niet meer langskomen omdat ze dit niet begrijpen dan is dat spijtig, maar mss zijn het dan ook niet die mensen waar je nog energie in moet steken.
Groetjes patsy en een fijn weekend

Gepost door: patsy | 08-03-08

Ik beaam wat je schrijft vrienden ken je in hoogste nood.

veel Sterkte Diana

Gepost door: Diana | 29-08-11

Ik beaam wat je schrijft vrienden ken je in hoogste nood.

veel Sterkte Diana

Gepost door: Diana | 29-08-11

De commentaren zijn gesloten.