30-11-08

Niet te begrijpen.....

Na weken niets te weten vertellen, niet weten hoe je er moet aan beginnen, want er gaat enorm veel in je hoofd om.  Je denkt erdoor te zijn, maar dan, door een herval van je vriendin, begint je ook weer terug aan je eigen lichaam te twijfelen.  Je wilt niet, maar toch...  Je staat je vriendin bij, wil haar niet achterlaten, je zal en wil haar meetrekken, zij moet vechten, kan toch zo maar niet opgeven, maar het is zo verdomd moeilijk...

Dan neemt je terug de kracht op, je denkt, ik ga eens even terug bloggen, misschien doet me dat goed en kan ik mijn gedachten verzetten... en wat kom je dan tegen, wat lees je?  Een van je blogvrienden wordt bestempeld als iemand die comedie speelt en een nepvoorstelling geeft,..  ongelooflijk, niet met woorden te beschrijven...  ze moesten verdorie het allemaal eens zelf meemaken...  je wenst het je ergste vijand niet toe...  maar soms.......

Hopelijk gaat het morgen beter en ik wens jullie allen een hele fijn begin van de nieuwe week.

 

2008-11-30-a

19:52 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

29-11-08

Hoe slim is je rechtervoet?

Dit is zo leuk dat het je hersenen in de war lijkt te sturen.  Je zal het misschien wel 50 keer proberen om te kijken of je het toch voor elkaar krijgt, maar helaas niets schijnt te helpen!.......2008-11-29-c

Hoe ga je te werk??

1. Terwijl je aan je bureau zit licht je je rechtse voet op en maak hiermee ronde bewegingen met de klok mee (rechtsom).......

2. Nu, terwijl  je dit doet, teken in de lucht het cijfer "6"met je rechter hand.......2008-11-29-a

Je voet zal nu de andere kant gaan uitdraaien.


Ik heb het je gezegd............... en je kan er niets tegen doen!

 

Veel plezier en voor straks....

 

 

2008-11-29-b



23:59 Gepost door anita in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-11-08

Woorden...

Soms zoek je woorden om te spreken

soms zoek je woorden voor een beetje troost



maar hoe je zoekt, je vindt ze niet

zijn er wel woorden voor intens verdriet?



soms is een klein gebaar voldoende

een blik, een hand, een arm om je heen



zo'n klein gebaar zegt meer dan woorden

geeft het gevoel, je bent niet alleen.


(Ina Sipkes-de Smit)2008-11-27-a

16:28 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

22-11-08

Zonder beroep...

Een huisvrouw is de spil van heel haar huisgezin.

Voor 't licht wordt ligt zij wakker en slaapt als laatste in.

En gaat ze eens de deur uit, dan jammert heel de troep.

Ze wordt door iereen gemist, al heeft ze geen beroep.

 

Ze goochelt met de centen en draait de franken (euro's) om.

Poets neuzen en droogt tranen en werkt zich bijna krom.

Ze is de troost der kinderen en Papa's liefste schat.

De spoelbak is haar altaar,2008-11-22-a
de koekepan haar wierookvat.

Zij is in 't daag'lijks leven het rustpunt voor haar troep.

Haar lijfspreuk is steeds 'liefde' en toch.... heeft ze geen beroep.

 

2008-11-22-b

09:24 Gepost door anita in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

15-11-08

Hallo...

een klein verslagje over voorbije week.

Vorige week donderdag ben ik dus naar de consultatie geweest van 'kind en preventie'.  Schattig al die klein 'boelekes'.  De één is al liever en schattiger dan de ander.  Allen zou ik ze willen meenemen, zoooooooooo lief !!!!!!!.......

Een rotweekend is erop gevolgd, zoals gewoonlijk moest ik de vrijdag naar Leuven, zaterdag en zondag heb ik eigenlijk niks gedaan, slecht weer, regen2008-11-15-b
, wind,.... noem maar op...  maandag was niet veel beter en dinsdag ben ik niet uit mijn zetel opgestaan.  Ik dacht zo bijmezelf...  meisje, dat kan zo niet blijven duren, daarom heb ik woensdag mijn  moed in mijn twee handen genomen en ons consultatiebureau van 'kind en preventie', maar eens, samen met mijn vriendin, een grote opkuisbeurt gaan geven.  Voor de donderdag was niks te melden en vrijdag, gisteren dus, heb ik maar eventjes enkele uren in de trein versleten, aangezien er een ongeval gebeurt was op de lijn Brussel-Leuven.  Gezien ik dus veel te laat op mijn afspraak in Leuven aankwam, ben ik even naar de markt in Leuven geweest, uiteraard veel plezieriger dan mijn wekelijkse afspraak, aansluitend toch nog even op Gasthuisberg binnengelopen om mijn virendin even op te beuren tijdens haar wekelijkse chemobeurt.

Vandaag zaterdag heeft zijn gewoon gangetje gegaan.  Opstaan... hond uitlaten... strijken...  taartje bakken...  ontbijten... stofzuigen... dweilen...  winkelen... middagmalen...  zoon, schoondochter en kleinzoontje verwelkomen en een beetje trachten te vertroetelen...  nu...  doodmoe, maar oneindig gelukkig omdat ik heel de bende vandaag gezien heb, achter het PC'tje om al mijn blogvrienden een heel fijn weekend te wensen.....

2008-11-15-a

20:19 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

06-11-08

Donderdag...

Normaal is donderdag zo'n beetje mijn rustdagje van de week....  poetsbeurten voorbij, was en strijk gedaan en pas vrijdag terug naar ziekenhuis....  dus donderdag = "niks-doen-dag"...

Maar vandaag heb ik enkel een rustige voormiddag, lekker even blogrondje doen, cd'tje luisteren.....  maar na de middag begint mijn drukke agenda.

Reeds enkele jaren draai ik mee als vrijwilligster bij 'Kind en Preventie', samen met mijn vriendin Denise en enkele andere vrijwilligers, staan wij in voor het consultatiekantoor voor het jonge kind, beter gekend als de 'weeg', of 'kinderheil'.  Als vrijwilligster verzorgen wij daar het onthaal voor de jonge moeders en2008-11-06-a
meten en wegen de kleine spruitjes.  Leuk hoor!  Vorig jaar heb ik echter, tgv dat kankermonster, mijn medewerking moeten onderbreken, maar sinds september ben ik weer stilaan aan 't meedraaien en ik voel me er goed bij.  't Is tof zo'n piepkleine mensjes een ministukje te mogen begeleiden.

Vanavond ga ik dan nog, samen met man en zoon, naar Wouters school voor een voorlichtingsavond ivm studiekeuze.

Dus vandaag geen lui-lekker-niks-doen-dag, maar een goed gevulde donderdag !

09:40 Gepost door anita in Algemeen | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

04-11-08

Nummer 13: niet zoals het moet....

bijgeloof of niet....  die 13de Herceptinebeurt heeft wel eventjes 'Halloween' met me gespeeld.  Het begon reeds tijdens het toedienen.  Het aanprikken van de poortcatheter ging zonder problemen, eerst zoals gebruikelijk een spoelmiddel en na 10 minuutjes ging het kraantje van 'het spook' open.  Reeds na enkele minuten voelde ik een branderig gevoel, verpleging bijgeroepen...  niks aan de hand...  naaldje zat goed...  geen verstopping...  druppelde mooi...  dus...  niks aan de hand...  ik zal vermoedelijk een beetje meer gespannen geweest zijn dan anders.  OK, gerustgesteld door het verplegend personeel en de dokter, heel het zootje maar weer laten passeren, een beetje pijnlijker dan gewoonlijk, maar ja, we zijn (en worden) steeds wat meer gewoon.

Kort na de middag konden we aan de afdaling van 'de berg' beginnen en de ziekenhuisdeuren achter ons sluiten.  Oef...  nog 5 te gaan !!!

We hadden dus nog tijd genoeg om onze wekelijkse boodschappen te gaan doen, dat viel dus heel goed mee, want zaterdag waren de magazijnen niet open en wilde ik ook eventjes naar Huizingen om mee te zorgen voor een mooie 'roze strik'....

Maar....  ik had geen rekening gehouden met het Herceptinespookje nummer 13 !!!  Nu heeft Herceptine naar 't schijnt, geen echte nevenwerkingen, maar ik moet zeggen, dat ik er meer van afzie dan van de chemootjes.  Is het een cumulatie?... is het de tijd dat alles maar blijft duren?... ik weet het niet, weet alleen wat ik voel...

Dus...  vrijdagavond moe, beetje misselijk...  zaterdagochtend... wat een rotweer...  gaan we wel naar Huizingen?....  maar ja...  als iedereen zo denkt, zal daar niemand staan en waar blijft dan onze roze strik????  Goed we vertrekken naar het provinciaal domein...  heb wel een misselijk gevoel, ben moe,...  maar ga me niet laten kennen hoor.  In het 'drassige' park aangekomen, mooi de roze strikjes gevolgd tot aan een grote tent... Daar waren we nog maar heel eventjes toen ik werd aangesproken:  'Ken ik u niet van ergens?  Uw gezicht komt me toch bekend voor!', 'Nee, ik zou niet weten van waar.', 'Heb jij soms een blog?', 'eh ja!, wie ben jij dan?' Jullie raden het al hé... juist blog- en lotgenootje Gi Sanne, wilde ook haar steentje bijdragen voor die mooie roze strik !!! 2008-11-04-b


Leuk hè, om zo blogvrienden te leren kennen.  Door het rotweer zal de opkomst wel kleiner geweest zijn dan voorzien, maar ja, die strik is er toch gekomen hoor, we moesten allen wel 2 paraplu's vasthouden, maar voor ons, dappere strijders, is niets teveel.

Na het nemen van de luchtfoto, werd ons nog een hapje en drankje aangeboden, maar ik werd me daar zo misselijk dat ik mijn man, met zijn tasje soep in de hand, aanporde om naar huis te gaan, het ging me echt niet meer....  gelukkig wonen wij eigenlijk maar een steenworp van het domein en duurde de rit naar huis niet te lang, want thuis gekomen is het feestje pas goed begonnen, misselijk, overgeven, hoofdpijn, buikloop,...  noem maar op...  vele onder jullie zullen wel begrijpen wat ik bedoel.

Maar zoals gezegd, ze krijgen ons niet klein en vandaag 3 dagen later sta ik er terug of er niks gebeurd is...

2008-11-04-a

 

 


08:03 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |