27-03-08

Ik wil alles.... en doe niks....

'k Weet eigenlijk niet goed wat ik vandaag moet neerpennen (typen).  Ik zou van alles willen doen, maar heb in niks zin...  ik heb gisteren wel, al mijn moed bij elkaar genomen, en een kast uitgekuist (lees beter: uitgemest !!!).  Mijn papieren, bankuittreksels, facturen,...  waren het laatste jaar niet meer weggeklasseerd.  Ik durfde de kast niet meer te openen als er iemand in de omtrek was... de ganse dag heb ik erover gedaan...  Blog38
gevolg... overvolle papiermand... maar... de kast mag gezien worden en... wonder boven wonder... niet 1 (één) papiertje kwijtgeraakt !!!...  flink hè !!!!

Ik heb zoveel plannen, ik zou dit... ik wil dat... maar ik doe niks...  ik durf zelfs niet buitenkomen...  enkel de verplichte wandelingentjes met de hond en de reisjes naar het ziekenhuis.  Is dat nu die rotkanker die blijft parten spelen?...  Is het de lente die op zich laat wachten?... Of ben ik gewoonweg te lui?... 

08:55 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

20-03-08

Weer eens Gasthuisberg...

Vandaag voor een verandering nog eens naar Gasthuisberg.  Niks speciaals, men had een latexvrije armkous en handje gevonden en ik moest langskomen om het aan te passen.... dus nog maar eens naar dat ziekenhuis.   Alles bleek OK en ik mocht ze onmiddellijk aanhouden. Dat is het nu net...  nu kan ik niks meer met mijn hand.  Enkel het eerste vingerkootje is nog vrij... decoration
nu moet je maar eens de keuken induiken en het dagdagelijkse menu trachten op tafel te toveren, zonder dat stom handje vuil en vies en stinkend te maken....  maar uitdoen....  oh neen mevrouw.... enkel om je te wassen en dan.... onmiddellijk terug aan.  Niks kan men met zoiets aan zijn rechterhand (als men rechtshandig is natuurlijk)... decoration
zelfs naar 't toilet gaan is niet echt praktisch... men is rechtshandig of niet hè!!!!

Ik voel me zo stom en nutteloos, ik kan blijkbaar niks meer.... ben ik nu echt afgeschreven en oud en versleten...? 

21:13 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

15-03-08

Weekend...

Dat hebben we dus weer gehad, een dagje Gasthuisberg.  Nu kunnen jullie dat geloven of niet, maar je bent daar precies in de supermarkt.  Je moet nog net geen ticketje trekken om je beurt af te wachten.

Ik moest er om 13 uur zijn.  Had eerst mijn voormiddag zalig laten eindigen met een lymfedrainage, vervolgens een broodje als middagmaal verorberd en dan....  beige pijl....  4de verdieping.

Het was er weer eens overdruk...  tot in de wachtzaal werden de baxtertjes uitgedeeld...  ik had geluk, ik mocht in het kantoortje van de sociale assistente bivakeren.  Ik had me nog maar net geinstalleerd, mijn bloed was geprikt, als mijn vriendin en lotgenote D. me reeds met een bezoekje kwam vereren.  Tof hè!...  zij zijn van al die verschrikkelijke behandelingen af en toch vinden ze nog de tijd en de moed om naar het ziekenhuis te komen en mij gezelschap te houden bij een zoveelste baxter.  De deugd en vreugde dat je daar van hebt is, volgens mij,  iets dat enkel lotgenote kunnen begrijpen.

Vandaag ga ik gewoonweg lekker lui niks doen en vanavond met een vriendin naar een toneelvoorstelling.

 

 

decoration

 

07:06 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

13-03-08

3 weken...

Ons huis geraakt terug een beetje "kiemvrij".  Of beter gezegd "kiem-arm" want "vrij" zal het wel nooit zijn.  Gelukkig maar, want ik wil nu niet in een steriele kamer leven.

decorationMorgen moet ik weer naar Leuven voor mijn 3-wekelijkse baxter Herceptin.  Wat zijn zo'n drie weekjes toch steeds vlug voorbij.  Het stomme is echter dat ik praktisch ga leven van die ene baxter naar de andere.  Mijn kalender is blijkbaar geen trouwe dag-, week-, maandweergave meer, maar begint zich om te vormen in een driewekenplan.  Hoe moet ik dat verhinderen?  Kan er mij iemand vertellen hoe ik afleer van de ene drie weken naar de andere te tellen.  Het leven is toch meer dan ziekenhuislopen alleen?

 

13:10 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-03-08

In nood kent men zijn vrienden...

niets is minder waar!

Toen ik 10 maand geleden, oog in oog kwam te staan met dat vreselijk monster, is mijn wereld ingestort.  Vele onder jullie zullen dit kunnen beamen.  Vreselijk was het...  iets waar je nooit bij stilgestaan had...  iets wat iemand anders overkwam...decoration
iets waar je over las... iets waar je jaarlijks een bloempje voor kocht...  iets waar mensen van stierven...  iets onbekend...  iets waar we onze ogen en oren voor sloten... iets...  iets... iets...

Maar dat "iets" had nu een gelaat gekregen...  het mijne!!!  Ik heb me trachten goed en moedig te houden, hoe moeilijk het soms ook was, ik wilde niet dat men zag dat ik bang was, ik  wilde ook niet bang zijn...  ik was die sterke vrouw, die alles aankon... decoration
met een lach overdag en een traan in de nacht heb ik er mij doorgeslagen... ben ik gekomen waar ik nu sta...  een dag goed en vol zelfvertrouwen, glunderend dat ik dat monster overwonnen heb...  en een dag slecht, bang en wenend in mijn binnenste, schrik dat het monster stilletjes in mij sluimert om, weet ik wanneer, terug toe te slaan.

Maar zoals ik schreef, een wereld is ingestort, maar...  er is een heel nieuwe, misschien wel betere, wereld opengegaan.  Vrienden van toen hebben afgehaakt, want men is ziek, misschien wel besmettelijk?... en men kost enorm aan de maatschappij...  Enkele zijn gebleven, hebben mee gestreden en hebben mee overwonnen.  En wanneer ik zeg "enkelen" dan zijn dat enkelen, je kan ze tellen op één hand.  Voor de meeste duurt het te lang, zij begrijpen niet dat je na maanden nog niet gewoon terug in die "malle-molen" meeloopt.  Ze vragen wel eens "hoe gaat het" als ze per ongeluk je tegenkomen, maar een onverwacht telefoontje, neen...  je hoort er blijkbaar niet meer bij.decoration

Maar buiten die enkele "echte" vrienden, zijn er nieuwe komen opduiken.  Mensen die bezorgd om je zijn, om je geven, en waar je eigenlijk geen echte vriendenband met had.  Zo is er mijn buurvrouw, we konden vroeger wel eens een babbeltje slaan, hielpen elkaar ingeval van nood, hadden elkaars sleutel, want je wist maar nooit...  maar nu?...  gaat zij elke keer ik naar Leuven ben, indien nodig elke dag, met mijn hondje wandelen.  Door regen en wind, door sneeuw en storm, staat zij steeds paraat om ons Kyra haar dagelijkse wandeling te geven.  S. moest jij dit lezen, dank je voor je onbaatzuchtelijke inzet en hulp, je weet niet wat het voor mij betekent.

Zo'n mensen leer je NU kennen, dat is de nieuwe en betere wereld.... 

 

 


17:48 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

05-03-08

Weer pech?

Gisteren moest ik even naar het ziekenhuis.  Er moest een "armkous" en "handje" opgemeten worden.  Een fluitje van een cent, zou je zo denken, maar... niks is minder waar.

Het aanmeten was natuurlijk een gewone routineklus voor die ervaren personen van CTO.  De maten werden netjes opgeschreven en de 'op maat gemaakte arm- en handkous' kon besteld worden, tot...  ik de vraag stelde hoe het zat met eventuele latex in dat kousje. 

decorationdecoration

"Goede vraag", antwoordde de man, "daar hebben wij eigenlijk nog nooit bij stil gestaan".  Nu veronderstel ik dat ik toch niet de enige ben die een 'latex-allergie' heb en de pech heb vermoedelijk een blijvende

 decoration

'dikke arm' na een okselruiming, te hebben.  Na enkele telefoontjes kwam de man te weten, dat er wel latexvrije "beenkousen" zijn, maar geen "armkousen".  Wat nu????  Mijn telefoon- en gsmnummer werden genoteerd en men zou mij op de hoogte houden.  Ik ben benieuwd?  Waarom ik weer?...

(PS: meer over latexallergie en 'dikke arm', klik op de afbeeldingen) 

08:24 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

03-03-08

Dagje vakantie...

decoration
Gisteren echt genoten van de kleine spruit - ook wel een beetje van mijn zoon en schoondochter hoor - en...  geloof me of niet... onze kleine rakker is een 'slim' manneke...  hij kende ons nog en moet lachen met elke gedaanteverwisseling van zijn oma...  of is het gewoon met mijn zotte kop?....  zal ik hier maar in het midden laten hè!

Vandaag hoef ik eens niet naar Leuven.  Ik heb vakantie.

De kinesiste tracht af te bouwen naar 3 à 4 keer per week en naar wondzorg hoef ik vandaag niet, dus... vakantie... lekker niks doen?...

Ga wel een beetje eendecoration wasje en strijkje doen, decoration
een plantje
trachten te verplanten en tussendoor een wandelingetje met ons Kyr en eens lekker kletsen aan de telefoon...  Lijkt me wel een dagje om door te komen...

 

 

10:53 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |