07-12-07

Ik WAS...

De storm en gietende regen zijn me decoration
trouw gebleven en hebben mij, samen met mijn vriendin D., vergezeld naar Leuven.

Na de gebruikelijke vooronderzoeken (bloed prikken, bloeddruk, gewicht en temperatuur nemen) en een kort gesprekje met de oncologe van dienst, werd rond 12u30 die laatste vieze chemo aangekoppeld.

Het kon dit maal niet vlug genoeg voorbij zijn, telkens ik de verpleegster zag, vroeg ik of dat spul niet een beetje vlugger kon druppelen.  Maar neen, onmogelijk!  Dus geduld... decoration
na anderhalf uur - wat in mijn ogen een eeuwigheid leek - verliet die laatste druppel de leidingen om hun reis in mijn aders verder te zetten.  Blijkbaar had die lieve verpleegster een beetje op de loer gelegen want, praktisch gelijktijdig met het verdwijnen van de laatste druppel, verscheen zij om het infuus af te koppelen.  Mensen wat voelde ik me goed.  Gewoon fantastisch, ik kon eindelijk zeggen:  ik WAS chemopatiëntje!!!  Horen en lezen jullie wel goed:  IK HEB OOIT chemo gehad (laat ik nu maar even gemakkelijkshalve die moeilijke naweeën welke me nog te wachten staan vergeten) ik WAS...   

 

decoration

 

22:40 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

06-12-07

Regen, regen, regen...

'k Mag er niet aan denken, morgen is het weer zover...

decoration
CHEMO !!!!  Blijkbaar treurt de natuur met me mee en laten ook de wolken hun tranen de vrije loop.
Waarom is alles zo moeilijk?  We weten dat die chemo goed voor ons is, maar oh!... wat haten we die goede bedoelingen.  Eén lichtpuntje...  allée één GROOT lichtpunt...  morgen is het mijn laatste chemo.  Ik ga elke druppel goed in 't oog houden, 'k ga mijn bokshandschoenen decoration
en ijssokken bewonderen, 'k ga ze dag zeggen, bedanken en... naar de "duvel" wensen.   Eindelijk...  nog een klein twee weken afzien en dan... alleen maar bergopwaarts.  Herstellen van dat vreselijk, vies, onmisbaar, niet vervangbaar, lief, zacht en 'oh' zo genezend vergif.

Sabine, bedankt voor je lieve woorden.

15:42 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

05-12-07

In de kelders van Gasthuisberg.

Bezoekje aan ziekenhuis goed en vlotjes verlopen.

Mijn vriendin D. kon me niet naar Leuven vergezellen.
Wel is ze mee geweest tot op het perron van Brussel-noord.  Daar heeft ze me uitgewuifd, precies of ik vertrok op wereldreis - zou misschien leuker geweest zijn.  De mensen moeten gedacht hebben: "Waar gaat die naartoe?... en zonder bagage!..."   Op dus, met de trein naar Leuven.
Tijdens de treinrit even naar G. gebeld om te verwittigen dat mama-lief eraankwam.

In het ziekenhuis bleek dat we de "beige" pijl (die ken ik ondertussen wel) moesten volgen naar de verdieping "0" (kelder dus, ver weg van de bewoonde wereld).  Een hele wandeling door die gangen.  Later hebben ze ons gezegd dat we, zoals voor de chemo, weer langs de achteringang mogen binnenkomen, is vele korter...  daar heb je een speciale parking. 

(Soms vraag ik me af, doen ze dit nu om het ons gemakkelijker te maken, of willen ze ons gewoon niet zien in de inkom van het ziekenhuis?  'k Zal het eerste maar geloven zeker.)

Dus, zoals reeds gezegd, de kelder in.  'k Moet wel toegeven, het is er volledig vernieuwd en mooi ingericht.  De dokters zijn er heel vriendelijk en...  de wachttijd is herleid tot... niks!!!  We mogen ons "geduld" dat we zorgvuldig hebben opgebouwd, omdat we het maanden hebben nodig gehad op al die ander diensten, terug afbouwen.... voortaan geen wachttijden meer!

Een heel vriendelijke assistente en een nog vriendelijkere professor hebben ons uitgelegd wat er juist gaat gebeuren met die bestralingen, welke delen er worden bestraald en wat ik kan verwachten als neveneffecten.  Weer niet mis, maar naar 't schijnt, is de moeilijkste periode door.  Dat zullen we maar geloven hè!

decoration

Nu volgt het plezantste van de dag!  Samen met G. en A. onze Y. van de kribbe halen.   Nog even een knuffel voor mijn kleine spruit en een babbel met mijn schoondochter en terug de trein op richting Brussel.

08:49 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-12-07

Bezoek aan Gasthuisberg.

Vanmiddag moet ik om 15u30 in Gasthuisberg zijn,  afdeling "status (GEZ), eenheid 606".  Wat staat me nu weer te wachten?

Heb eigenlijk niet veel zin, weer een andere dienst.  Al bij al begin je die "chemoafdeling" gewoon te worden.  Leuk is ze niet, maar je weet tenminste wat je te wachten staat en je weet dat je er eigenlijk niet naartoe wilt.

Maar nu?...  Weer dat onzekere, weer die onwetendheid...   Wat gaat er nu weer gebeuren... Wat gaan ze nu weer zeggen...

Gelukkig gaat onze G. mee.  Ik mag hem bellen van zodra ik in Leuven toekom, hij zal me dan oppikken om met mij mee naar die dokters te gaan. decoration Een hele geruststelling, want, nagelang wat die heren me te zeggen hebben, hoor en versta ik toch maar weer de helft van het schone weer.  Praktisch dan dat zoonlief erbij is.  Hopelijk is alles in orde en hebben ze me enkel leuke verhalen te vertellen.

Vlug nog een kleinigheidje eten en dan... op naar Leuven. 

11:49 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03-12-07

Weer maandag.

Het weekend is relatief rustig verlopen.

Onze G. en A. waren reeds in de voormiddag toegekomen.  De kleine oogappel Y. was weer enorm veranderd.  Het is een echt lachbekje en hij kent reeds heel goed zijn eigen volk.

De Sint had zijn verrassingszak reeds 's ochtendsvroeg op de kast gedeponeerd.  Het uitladen kon dus onmiddellijk beginnen.  De "oh's en ha's" bleven niet achterwegen en vakkundig werd alles verdeeld.

Morgen moet ik naar Gasthuisberg om een voorbespreking ivm de bestralingen.  Wat dat juist inhoudt, weet ik niet, 'k zal het maar op me laten afkomen.  Ik heb uiteindelijk weinig keus.

Deze week zal vermoedelijk weer veel te kort zijn.  Die derde en goede week zou dubbel zolang moeten duren.  Ik zou allerlei zaken willen doen, maar die dagen zijn tekort.

En dan vrijdag, de laatste chemo.  Die dag komt op me afgestormt, vergezeld van donder en bliksem.decoration De storm van het voorbije weekend valt daarbij in het niets.  Het eigenaardige is, ik zie er zo tegen op, maar terzelfdertijd, hoop ik dat het vlug vrijdag is.  Nog 1 keer die kleine monstertjes en ik ben ervan af !!!

10:09 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

30-11-07

Nog 1 week.

Vanmorgen toen ik wakker werd, spookte dat beeld weer door mijn hoofd:  nog één week en ik moet weer terug naar die chemo.

Waarom kan ik gewoon niet genieten van de derde week.  Dat is toch de beste week!  Geen echte klachten meer, enkel die arm die pijn doet en dat heeft niks met de chemo te maken.  Maar toch, dat chemo-spook meldt zich aan.  'k Moet het van me afzetten want anders zorgt, alleen de gedachte aan chemo, er al voor dat mijn bloeddruk de hoogte ingaat en dat is nu echt niet nodig.   Beter aan andere dingen denken.

Gisteren ben ik een bril gaan kiezen, nu mijn wimpers en wenkbrauwen weg zijn, is het misschien gemakkelijker een bril te dragen om dat euvel te verstoppen.  Een "hip" montuurtje zal het wel doen.
Volgens de dokter zou het inderdaad beter zijn een bril te dragen (gebruik nu enkel een leesbril, maar moet dat ding steeds zoeken).  Volgens haar zou ik me ook een beetje stabieler en rustiger voelen.  Met een bril die ik constant op mijn neus zet, zou het "ver"zicht" geen correctie krijgen, enkel het "dicht-bij" zicht zou gecorrigeerd worden.  We zullen wel "zien" of ik mij inderdaad beter voel.

Vandaag ga ik genieten van een rustige vrijdag, voor de middag een wandelingetje door het bos, samen  met ons Kyr.decoration
Na de middag even naar de markt - mag dus vandaag niet regenen -  en verder,.... verder zien we wel. 

08:32 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-11-07

Het is weer donderdag.

Gisteren ben ik met mijn zoon W. op zoek gegaan naar een verjaardagsgeschenkje voor G.  Onze "grote" wordt nu zondag 27.

Heb ook nog een beetje "verf" - lees "schmink" - gekocht.  Mijn badkamerritueel is de laatste maanden een beetje gewijzigd tegenover vroeger.

Een tijdje geleden, laat ons zeggen, zo in het voorjaar, liep ik nog zoals een wervelwind de badkamer door.  Wassen, aankleden, nu en dan eens een kleurtje op lippen of ogen, en wegwezen.

Nu...? Wassen, kleden en dan...? Dan begint het pas.  De grote schilderwerken.  Eerst een dagcrème, want chemo droogt je huid uit, dan een fond de teint met de nodige blosh, want van chemo wordt men oh zo bleek.  Vervolgens die ogen, wat zien ze er weer fletskes uit, dus...schilderen maar.  Vergeet die volumeverhogende mascara niet en het gekleurd lijntje op de wimperlijn, want chemo slorpt je lange wimpers helemaal op.  decoration
En dan op zoek naar die wenkbrauwen, waar zijn die?  Weg, gaan spelen met de wimpers in chemoland, gevolg verven maar.  Dan nog een likje verf over de lippen en klaar zijn wij?  Oh nee, nog iets vergeten!  Dat sjaaltje of die pruik over onze kale knikker.  Zo, nu kunnen we terug onder de mensen komen.  We moeten er nog wel even aan denken onze nagels van handen en voeten een verstevigende laklaag te geven - 't schijnt dat die chemo ook graag nageltjes lust - nu nog een verzorgende en voedende crème tegen het uitdrogen van het vel op handen en voeten.  We zien er weer fantastisch uit decoration
en kunnen die badkamerdeur achter ons toetrekken! 

En dan moet ik aan dat gedichtje denken dat ik onlangs gelezen en bewaard heb:

Goh, wat loop ik vrolijk
Ik lijk toch zo blij
Niemand kan iets vermoeden
Van het verdriet in mij
Een flinke, sterke vrouw
Dat toont de buitenkant
Maar heel diep van binnen
Is er heel wat aan de hand
Mijn tranen wil ik niet tonen
Dat is het "geheim" in mij
Dus loop ik maar weer vrolijk
En kijk ik maar weer blij
Maar kan ik 's nachts niet slapen
Geeft ik toe aan mijn verdriet
Ik laat mijn tranen stromen
En niemand die het ziet

Zo voel ik me ook.  Familie, vrienden en buren mogen weten dat ik moet vechten tegen dat vreselijk monster, maar... ze hoeven het niet te zien.  Ik wil  er goed uitzien en niet als een zieke buiten komen.  Ik wil en zal me sterk houden, al is dat soms heel moeilijk, maar IK ZAL winnen, want ik vecht en vecht en vecht....

(Stom, nu ben ik toch aan 't wenen, seffens zijn mijn "plamuurwerken" voor niks geweest!)

08:52 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |