27-11-07

Blijft die pijn?...

Voel me vandaag echt niet in mijn haak om veel te schrijven.  Wilde eigenlijk voor enkele dagen naar zee,decoration

maar dat is blijkbaar in het water gevallen.  Er was een stilzwijgende afspraak gemaakt, maar ik hoor niks meer dus...  niet naar zee.  Pech, ik had er me zo op verheugd en naartoe geleefd.

Ben even naar de post geweest en daar een lotgenote tegengekomen.  Bij haar is het reeds 3 jaar geleden en zij voelt zich OK, maar heeft nog steeds kine nodig.  De pijn in arm en borststreek blijft.  Voel me nu dus een beetje depri.  Gaat die pijn inderdaad nog enkele jaren aanslepen?  Geraak ik er ooit vanaf?  Zit dus nu voor die computer met een hoop vragen en muizenissen in mijn hoofd.  Wat?...  Wanneer?... Hoe?...

11:48 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-11-07

Maandagochtend.

Vol goede moed opgestaan en enorm veel goede voornemens voor de verdere dag.

Zondag is rustig verlopen.  Schoonmama op bezoek geweest, beetje gebabbeld en haar voor de computer gezet.  PPS'kes vindt zij zo leuk en telkens er een pps'ke gedaan is, zegt ze: "dat is waar".  'k Moet toegeven dat ik er uitzoek die geschikt zijn voor haar leeftijd. 

Dus, zoals gezegd, na een rustige zondag, vol enthousiasme begonnen aan de maandag.

Ik zou vandaag allerlei dingen willen doen:   even langs vrienden, een verjaardagsgeschenkje voor G. gaan kopen, mijn strijkdecoration
doen, met ons Kyra gaan wandelen.   Ik wil een taart bakken, ik wil....  Ik wil eigenlijk heel veel vandaag, maar wat zal er gedaan worden.  Mijn voornemens zijn altijd opperbest.  Ik ben de dagen dat ik me beter voel, altijd vol goede wil, maar... me ingang zetten!  Die stap naar de badkamer, die lijkt 's morgens toch zo groot.  Ik moet me echt dwingen om die confrontatie met mijn lichaam aan te gaan.  Onlangs las ik een gedichtje op de site van Zwany - een lotgenote - dit gedicht sprak me aan, ik lees het nu dagelijks en hoop dat ik eens zover zal zijn.  Lees maar:

 

Lopend langs de spiegel

lopend langs de spiegel
zie ik opeens,
ongewild
mijn eigen spiegelbeeld.

En ik merk dat ik
niet langer schrik
niet wegkijk
om de lege
platte plek
niet te zien.

En ik voel dat ik
verbaasd ben
en ontroerd
door de broosheid
de breekbaarheid
de onschuld
van mijn geschonden bovenlijf.

En ik zie
dat a-symetrie
zijn eigen schoonheid heeft.

 

 Nu ben ik er nog niet toe, maar misschien...... ooit? 

 

08:27 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-11-07

Een slechte nacht, hopelijk een betere zondag.

Het shoppen is er gisteren niet echt van gekomen.  Zijn eerst onze gewone inkopen gaan doen en daar bleek dat ik nog wat te onstabiel op mijn benen stond.  Mijn knieën bleven nog zo een beetje hun eigen leven leiden en knikten nog door wanneer zij wilden.

Het uitstapje naar G. en A. kon natuurlijk wel doorgaan, daar moest ik toch maar gewoon voor in de auto zitten en me laten voeren naar Heverlee.  Onze kleine oogappel Y. heeft een goede verkoudheid en moet snotteren en niezen.  Gelukkig ziet hij er niet teveel van af en heeft hij geen koorts.

Tijdens de terugweg naar Brussel, zijn we gestopt om onze jongste zoon W. een pleziertje te doen en gaan eten (als je dat eten noemt!) in zijn ogen supper, fantastisch, cool, lekker,... in de ogen van mijn man en mij, ongezond, nl. de Quick.

Thuisgekomen heb ik dan nog een konijn voor mijn man klaargemaakt, kwestie dat ik het vandaag kan invriezen en het zo een beetje gemakkelijker heb de volgende chemo.

Uiteraard ben ik doormoe, ik was kapot, gaan slapen rond 9 uur.  Direct als een blok in slaap vallen, maar na enkele uren reeds terug wakker, en dan begint het.  In die donkerte van de nacht begint men aan van alles en nog wat te denken.  Wat als...?  Waarom...?  Hoe moet het verder...?  Komt alles nog goed...? enz.......  Ik weet wel, ik moet positief blijven, maar in die stilte van de nacht is dat verdomd moeilijk.

Ben dan maar vroeg opgestaan en met ons Kyr naar buiten.  In plaats van terug in mijn bed te kruipen, heb ik de foto's welke onze G. mij gisteren meegegeven heeft van onze Y. op computer gezet en rustig bekeken.  Man!! wat is dat ventje veranderd!!! Die kleine spruit wordt groot (of is dat enkel in de ogen van een fiere oma?) 't Kan me niet schelen of het enkel in mijn ogen is want:  ik BEN fier en Y. VERANDERT !!!

Met die prettige gedachte kan ik mijn zondag toch met volle moed beginnen.  Even denken wat we vanmiddag gaan eten.  Mijn schoonmoeder komt, sinds het overlijden in oktober vorig jaar van mijn schoonvader,  elke zondag eten, dus er moet gekookt worden.  Ik denk dat ik eens spirelli met kabeljauwfilet, inkvis decorationen sinaasappelsaus ga klaarmaken, voorafgegaan door een heerlijke, maar pikante, limburgse bananensoep en een dessert uit Antwerpen, nl. appelbollen.  Zo gaan we vanmiddag eens lekker op de fruittoer. 'k Zal morgen wel weten te zeggen wat het geworden is.

Dikke knuffel. 

 

09:18 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

24-11-07

Weekend.

Het is nu zaterdagochtend.  Ik ben reeds rond 5u30 met ons hondje

buiten geweest.decoration Ons Kyr is, samen met onze poes Sash, terug lekker gaan slapen en ik ben maar achter die computer gekropen en heb verschillende blogs gelezen.

Vandaag redelijk drukke dag.  Zou graag in voormiddag even gaan shoppen.  Volgende week is dat niet mogelijk gezien ik dan in mijn chemo-dip ben (witte bloedspullen dan veel te laag, gevolg... vlug microben overgenomen, gevolg... ziekenhuis).  Ik weet echter niet of de tijd om te shoppen erin zit, we moeten ook nog onze wekelijkse inkopen doen en ik heb aan G. beloofd om vannamiddag bij hen op bezoek te komen.  Dat kan ik natuurlijk niet afzeggen want dan zie ik mijn kleine oogappel niet. decoration
Het ventje is verkouden, de arme schat.
Hopelijk gaat dit vlug over en is hij er niet te ziek van.

 

07:07 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-11-07

Eindelijk...

Gisteren ben ik me tegen de avond wat beter gaan voelen.  En vannacht heeft dat leger mieren toch maar besloten, met stille trom, te vertrekken.  Nog een enkele achterblijver in de kniestreek, maar joepie... ik ben praktisch miervrij!!!!!

 decoration

Vanmorgen ben ik dus tamelijk goed opgestaan, na een redelijke nacht.  Want, nu ik eindelijk eens kon slapen, moest mijn hondje, midden in de nacht, hoognodig een plasje gaan doen, dus, vrouwtje maar uit bed gejankt rond 2u30.

Het is nu 8 uur in de morgen, ik ga me vlug kleden want mijn mans neef komt, eindelijk na bijna 5 jaar zeuren, onze slepende voordeur herstellen.  Hij heeft beloofd rond 8u30 er te zijn.  Ik ben benieuwd of het dit keer lukt! 

Het is gelukt. J. is langsgekomen en heeft voordeur en garagepoort hersteld.  Nu kan ik eindelijk buiten met mijn auto (kreeg die zware poort niet opengetrokken).  Mijn garage is nu wel een slagveld, maar geen nood, dat kuisen we wel even op.

De nevenwerkingen van die gehate chemo, verdwijnen stilaan volledig in de mist.  Door chemo 5 zijn we weer mooi heengezwommen.  Ik behoor terug tot het land der levenden.  Het weekend sta voor de deur en.... het leven is mooi.

decoration

15:52 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-11-07

Regen gaat over in... onweer!!

De dag van gisteren een beetje doorgestrompeld.  Met vallen - letterlijk dit keer, want mijn knieën begeven het soms - en opstaan, met een paar minder pijnlijke momenten, maar ook ogenblikken waarin ik ontdekte dat ik blijkbaar nog niet al mijn botten wist zitten.  Telkens kwamen er een paar nieuwe de kop opzetten.

Tot overmaat van ramp ben ik in de namiddag lichte koorts beginnen krijgen.  Gelukkig bleef die zo'n beetje onder controle en hoefde ik niet naar ziekenhuis te gaan - daar drukken zij erop onmiddellijk te komen bij  een verhoging vanaf 37.5°.
Uiteindelijk ben ik dan maar weer rond 19 uur in mijn bed gekropen, vergezeld van wel duizend mieren, die hun nest in mijn botten maken, en hopend dat het morgen beter gaat.

Maar helemaal rot was die woensdag nu toch ook niet.  Mijn jongste zoon heeft zich echt van zijn beste kant laten zien.  In de namiddag is hij mij blijven gezelschap houden, samen hebben we wat TV gekeken.  Hij is zelfs met onze beagle gaan wandelen en...  hij heeft lekkere cake gebakken!!!

decoration


Dank je W. om zo je best te doen! 

 

08:17 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-11-07

Regen...

niet alleen buiten, maar ook in mijn lichaam.

Die gehate taxotère.  Wat moet ik toch doen om me een beetje beter te voelen?

Gisteren om 19 uur in bed gekropen, was het daar beter?  Neen...!!! Dus vanmorgen opgestaan met een gevoel, wat vandaag?

Al die botten doen pijn (nu pas besef ik hoeveel er in mijn lijf zitten) en dan die stomme mieren.  Die kruipen door je benen of 't is niks.  Door dat gewiemel van die mieren kan ik niet blijven stil zitten.  Eigenlijk kan ik niks, ellendig voel ik me.  Ik kan niet zitten, niet staan, niet liggen en niet slapen. 

Mijn mond is precies verbrand en proeft naar "vuil, vies vet".  Met mijn smaakpapillen is er blijkbaar ook iets aan de hand.  Toen ik de FEC kreeg, proefde ik niets meer, alles was hetzelfde en ik moest kijken om te weten wat ik in mijn mond stak, toen vond ik dat erg, maar nu?...  Geef mij maar terug de nevenwerkingen van FEC, nu proeft alles zuur!!!  Een boterham is zuur, aardappelen zijn zuur, boontjes: zuur, appelen: zuur, vis:  zuur....  ik kan zo nog een tijdje doorgaan, alles is ZUUR!

Hoe moet ik vandaag doorkomen?  Tot overmaat van ramp heb ik goesting voor en in NIKS.  Ik leef vandaag enkel met de hoop dat de dag vlug doorgaat dan kan ik morgen opstaan en goesting heb voor ALLES, want, ik ben zeker, achter de wolken schijnt de zon!!!

 decoration

Tot later. 

11:06 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |