20-11-07

Het is zover.

Gisteravond is het dan echt begonnen.  Die nevenwerking van de chemo Taxotère:  pijn, pijn en nog eens pijn.  Vannacht praktisch niet geslapen (een beetje rechtzittend).

Botten en spieren doen pijn in mijn benen en armen, in mijn handen en voeten.   Mijn rug doet pijn, voeten en handen zie je uitdrogen en mijn mond is vies.  Wanneer ik rechtsta zak ik door mijn knieën en mijn buik rommelt dat het een lieve lust is om te horen.

'k Zal me vandaag dan maar eventjes stil in de zetel zetten, proberen een boekje te lezen en iemand zoeken die met onze beagle Kyra

foto3

wil gaan wandelen.

Veel liefs en tot morgen (ben ik hopelijk reeds beter). 

08:50 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-11-07

Nooit de moed opgeven...

Ooit las ik, in een klein kerkje aan zee, volgend gedicht:

 

Nooit de moed opgeven...

Kun je niet vliegen, loop

Kun je niet lopen, ga

Kun je niet gaan, kruip

    maar blijf nooit stilstaan

    nooit dalen, immer opgaan.

 

Kun je niet lachten, glimlach

Kun je niet glimlachten, wees toch blij

Kun je niet blij zijn, wees tevreden

    maar nooit de moed opgeven

    en immer voorwaarts streven.

 

Dit gedicht lag daar achteraan in de kerk en je kon dat zo meenemen.  Wat bezielde me dat ik dat toen meegenomen heb, iets wat ik anders nooit deed? En waarom heb ik toen die tekst tegen mijn kast in de garage geplakt?

18:10 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Overdenkingen.

Wanneer ik nu terugkijk op die voorbije 6 maand, stel ik vast dat ik nu eigenlijk pas mijn omgeving leer kennen.  Je begint mensen te kennen en je ervaart wie eigenlijk echt je vrienden zijn.  Soms ben je verbaasd, bepaalde reacties had je van bepaalde personen niet verwacht en soms zeg je tegen jezelf:  "Ik vermoedde dat hij of zij, zo zou reageren".

Natuurlijk, heel in het begin wanneer vrienden en kennissen vernemen dat je borstkanker hebt, zijn ze allemaal bezorgd en vriendelijk, vragen ze 1000 maal hoe het met je gaat en of ze niet kunnen helpen, maar eens na de operatie is blijkbaar alles opgelost.  Stilletjes sterft die belangstelling uit en juist wanneer je een schouderklopje het hardst nodig hebt - tijdens de nabehandeling en het aanvaardingsproces - stel je vast dat je nog maar enkele vrienden overgehoudt.

Ik neem het hen echter niet kwalijk, want ook ik heb hetzelfde gedaan. De laatste tijd denk ik dikwijls, hoe ben ik zo kunnen zijn.

Toen vond ik dat kanker eigenlijk de "ver van mijn bed-show" was.  Dat gebeurde ergens anders, dat gebeurde bij iemand anders, maar niet bij mij.  Soms vertelde men:  "Weet je het al, die of die, heeft borstkanker!" en ik vond dat echt heel erg, maar daarmee was ook alles gezegd.  Kwam ik die persoon in kwestie dan eens tegen, vroeg ik steeds hoe het met haar ging, maar na een kort gesprekje wandelde ik gewoon verder.

Toen mijn eigen nicht S., 4 jaar terug met borstkanker geconfronteerd werd, vond ik dat enorm erg, ik vond het vreselijk.  Ben haar natuurlijk gaan bezoeken in het ziekenhuis, maar verder heb ik, spijtig genoeg, haar min of meer aan haar lot overgelaten.  Dat vind ik nu vreselijk en ik voel me zo schuldig.  Daarom S., moest je dit lezen, sorry dat ik er toen niet voor je was.

11:53 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Een weekje pijn...? Of toch niet...!

Maandag, 19 november 2007

Het weekend is weer voorbij.  Ditmaal ééntje in "mineur".

Mijn echtgenoot F. is vorige vrijdag met een deftige verkoudheid thuisgekomen.  De voorboden hadden zich reeds de donderdagavond aangekondigd.  Daarom vrijdag maar naar de huisarts, want vrouwlief kan geen microobjes in huis verdragen!  Diagnose:  een zware verkoudheid en een keelontsteking!!!  Vooruit, niet getreurd, er zijn wel erger dingen dan dat, alleen maar zorgen dat ik het niet over krijg, want een weekje ziekenhuis ziet ik niet goed zitten.

Zaterdag en zondag zijn daarom rustig verlopen, man in bed, zoon W. tamelijk veel werk voor de school en ik?...  Ik kreeg ineens de "blogkriebels", dus maar, tussen het wassen en koken in, proberen dat blogje in elkaar te boksen (heb zoiets nog nooit gedaan!).

Het is nu maandagochtend, dag 4 van chemo 5, wat brengt deze dag?  Vorige keer zijn toen al mijn botten en spieren beginnen pijn doen.  Hopelijk heb ik er nu een beetje minder last van.  Gisteren ben ik mijn schouders beginnen voelen, maar ja, dat kan wel zijn van wat telang achter dat computerke te zitten.  Wel heb ik reeds die vieze smaak en dat verbrand gevoel in mijn mond, dat kan nu niks te maken hebben met de computer, dus die stomme mondontsteking is weer op komst.  Hopelijk wordt het niet te erg en kan ik deze chemo weer doorspartelen zonder al te veel problemen.

Mag vandaag niet vergeten mijn schoondochtertje A. even te bellen of te mailen, dat arm schaap moet vandaag, na enkele maanden bevallingsverlof, beginnen werken.  Wat zal ze het moeilijk hebben die kleine spruit in de kribbe achter te laten.  Ik hoop voor haar dat het vlug tijd is voor zoonlief te gaan halen. A., veel plezier op je eerste werkdag als mama. 

 

 

11:48 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-11-07

Terug naar nu... 17 november 2007

26 oktober 2007

Chemo 4 (1ste Taxotère): reactie pijn in de botten, in de spieren, infectie van de mondholte, ... alles wat men voorzien had, heb ik gekregen. Was niet erg leuk, maar gelukkig heb ik reeds 3 keer geen echte nevenwerkingen gehad.

16 november 2007

Ben voor mijn 5de chemo (2de Taxotère) naar Gasthuisberg geweest. Zoals steeds was mijn trouwe vriendin D. bij me. En juist zoals bij de 2de chemo (FEC) had ik een echt rotgevoel.

De hele week reeds voelde ik me niet goed in mijn vel. Ik kreeg buikpijn en niks kon nog goed gaan. Gewoonweg, ik voelde me rot. De ochtend van de chemo heb ik volgend SMS'jeblog8
naar mijn zoon G. gestuurd: "Moet naar dat stom gasthuis. Kan Y. niet zien. Papa heeft valling. Ben broeksband kwijt, maar leven is mooi!". Denk niet dat het leuk voor G. en A. was om rond 7 uur in de ochtend zo'n berichtje te ontvangen. Ze zullen vermoedelijk direct geweten hebben hoe laat het was.

Om 7u15 heeft mijn man me samen met D. naar station gebracht en natuurlijk om de rotdag goed verder te zetten: treinen hadden vertraging, dus, bus naar Gasthuisberg juist voor onze neus weg. Gevolg: een half uur te laat op de afspraak, maar geen nood, daar moet je gewoonlijk toch een flinke tijd wachten. Die wachttijd werd dus dapper ingekort door zelf even te laat te komen.

Tamelijk vlug werd ik geroepen en in een zeteltje geïnstalleerd. Bloed prikken, bloeddruk nemen (veel te hoog natuurlijk), vraagjes beantwoorden en naar de dokter. Alles ok? "Natuurlijk dokter," antwoord ik, "ik had enkele geen zin om te komen, maar voor de rest is alles ok." Maar uiteindelijk, wanneer we in die molen zitten, draaien we mee.

De voormiddag verliep zoals gewoonlijk: een babbel, lachje en traantje met je chemovriendjes en -vriendinnetjes.

Rond de middag komt de verpleegster die gehate, maar tochblog9
zo onmisbare, chemo aansluiten. En nu wordt het pas leuk. Zoals gewoonlijk moet ik in ijshandschoenen en -sokken. Maar hoe kan je nu je middagmaal verorberen (kwam samen met chemo de kamer binnengewandeld) met dieblog7
bokshandschoenen aan? Wel, daarvoor neem je je vriendin mee. Zij mag je dan eten geven zoals de baby's: hapje voor mama, hapje voor papa, hapje voor ikke,...

Rond 2 uur is eindelijk de laatste spoeling doorgedruppeld en mag ik naar huis. Wel moet ik nu afscheid nemen van mijn chemovriendin L., zij stond 1 chemo voor op me en voor haar was het dus de laatste keer. Ik hoop L. en haar man H. nog terug te zien en wens hen het allerbeste voor de toekomst.

Gezien het vroege uur, toch nog vlug een ommetje maken. Eerst naar de kapper waar mijn pruik vandaan komt, want ik heb het gevoel dat mijn modern hoofddeksel met elke beweging zijn eigen leven wilt leiden, en dan toch nog even bij mijn schoondochter binnenwippen; kwestie van kleine vent Y. een gelukkige vermaanddag te kunnen wensen.

Nu de trein op zodat mijn vriendin D. tijdig op haar kaasavond kan verschijnen.

22:22 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Reactie chemo FEC ...

24.08 Chemo 1 (FEC) - 14.09 Chemo 2 (FEC) - 05.10 Chemo 3 (FEC):

reactie heel gunstig, ben niet echt misselijk, niet echt moe heb alleen enkele dagen diarree.

Wel een heel moeilijk moment was het verlies van mijn haar, maar al bij al heeft de kapper blog6
waar ik mijn pruik gekocht heb, mij daar ook heel goed doorgeholpen.

Joepie!! Daar ik ben mooi door de smerige FEC gesukkeld. Mijn vriendinnen hebben het moeilijker. L. belandt reeds na de 1ste chemo in het ziekenhuis en N. is ondertussen 4 keer opgenomen geweest.

Gezien ik niet echt ziek geweest ben, kon mijn man zijn werk gewoon verder zetten en vergezelde mijn trouwe vriendin D. mij elke 3 weken naar Leuven. Dank je wel D. om in het holst van de nacht op te staan (6 uur) om met mij mee te gaan. G. pikte ons "s avond altijd op en dan kon mijn man ons bij zoonlief komen halen.

Om al deze feestelijkheden af te sluiten heb ik het uitzonderlijk voorrecht op 6 oktober (dag na mijn laatste FEC) mijn kleinzoon Y. boven de doopvont te houden. Oma Anita mag meter zijn. Je kan je voorstellen hoe fier ik ben (zelfs met een pruik op).

22:11 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Start Chemo... 24 augustus 2007

Pech, de borstwonde bleef vocht vasthouden zodat de chemo nog niet kon gestart worden.

Gelukkig maar, want op 16 augustus moest IK even alle aandacht aan mijn zoon en schoondochter kunnen geven, mijn kleinzoontje werd het in de buik van zijn mama moe en wilde die grote wereld komen verkennen.

Welkom Wonder: Jij bent nog nieuw op aarde, je bent er nog maar net en nu al heb je van die aarde, een stukje in het zonnetje gezet.

 

blog5


 

Zwevend als gelukkige oma, brengt de nieuwbakken Bompa, me op 24 augustus naar Gasthuisberg voor de eerste gevreesde chemokuur.

Terwijl mijn man heen en weer loopt tussen Gasthuisberg en het H.Hartziekenhuis om eens even naar schoondochter en kleinzoon te kijken, druppelt bij mij de angstaanjagende baxter in. Een volledige dag heeft men nodig om een mens plat te spuiten!!!

Om 5 uur mag ik dan het ziekenhuis verlaten, een beetje draailings en onzeker: wat moet ik nu gaan verwachten? Wat gaat er nu met mijn lichaam gebeuren?

22:10 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |