13-02-08

Champagne...


Vandaag de grote dag,  mijn allerlaatste bestraling!!!  Jullie kunnen niet geloven hoe gelukkig ik me voel.  Ik ben er...  ik heb het gehaald... 

decoration
Thuisgekomen rond 18 uur en onmiddellijk een fles champagne opengetrokken, dat had ik nu wel even verdiend hè!!!! decoration

Gisteren een echo van mijn hart moeten laten maken.  Gezien ik nog die nabehandeling met Herceptin moet hebben, willen de heren der geneeskunde weten of mijn hart nog wel in goede staat is.  En ja hoor...  niks veranderd tegen vóór de chemo.  De dokter verzekerde me dat mijn motor nog perfect draait.   Blijkbaar is dus - gelukkig maar - enkel de 'carrosserie' een beetje gehavend uit de strijd gekomen.

Daar ik vorige maandag bij de dokter van de 'groene' groep (vraag me niet hoe die groepen ingedeeld worden, denk dat het iets met de einddata van de bestralingen te maken heeft) was langsgeweest, hoefde dit vandaag niet meer.  Op het secretariaat van de bestralingsafdeling kon men  mij mijn verdere afspraken geven, datum start herceptin:  22 februari te 9u30, datum 1ste nacontrole:  4 april te 8u50,.... 

Nu nog die Herceptin: 18 keer alle 3 weken, we zijn dus nog even in decorationroulement en kunnen het boek nog niet echt toeslaan.  Nog moeten we de moed en de kracht vinden alle 3 weken naar die chemo-afdeling te gaan.  Een afdeling waar ik niet echt graag naartoe ga.  Maar 't ja, nood breekt wet, we zullen er maar weer voor gaan.

Iets meer weten over Herceptin - klikken maar op afbeelding. 

19:39 Gepost door anita in Bestralingen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

11-02-08

De laatste loodjes...

Nog 3 keer naar die zonnebank op de "fameuze" berg van Leuven !!!!

Onlangs las ik bij Annick volgend gedicht, vermits ik het van haar mag gebruiken (waarvoor mijn dank), wil ik zo uitdrukken hoe ik me NU voel:

Opeens drong het tot me door,
ik kom er echt doorheen.
Eens zal het beter worden,
en niet voor mij alleen.

Maar ik zal er komen,
geen idee hoe lang het duurt.
Het is mijn zelfvertrouwen,
dat deze gedachte stuurt.

Hopelijk is er geen terugkeer,
en zal het in één keer goed gaan.
Als ik op mezelf vertrouw,
kan ik het leven opnieuw aan.

Wie weet wat het me gaat kosten,
het is soms moeilijk en zwaar.
Maar ooit wordt het leven zoals voorheen,
het gaat me lukken, reken maar !!
decoration

Met een stralend zonnetje, buiten en in mijn hart, vertrek ik nog maar eens naar Leuven.

10:42 Gepost door anita in Bestralingen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

31-01-08

 

Vandaag heel laat thuisgekomen.  Heb dus  kunnen genieten van de beginnende storm en heb echt kunnen uittesten of die pruik inderdaad vast zit.  En mensen, geloof me of niet, die zit vast!!!

Na de bestralingen moest ik nog langs de kinesist gaan.  Daar gingen ze mijn arm eens "intapen".  Gelukkig is het maar een gewoon rekverband geworden, wel echt heel de arm, tot onder mijn oksel, zelfs mijn hand inbegrepen.  De arm bewegen gaat nog wel, ik kan nog alles doen, behalve...  alles wat met water moet gebeuren.  Me wassen...? 'k Mag niet in bad om mijn "Picasso" op de borst niet te beschadigen en nu is de douche ook uitgesloten.  Denk dat ik maar zal zondigen en het verband even van mijn arm doe om toch in die douche te kunnen, ik hoop wel dat ik het er terug rondkrijg, we zien wel.

decorationHet beste van de dag is echter dit:  ik ben van de "dubbelcijferbestralingen" af.  Ik mag slapen gaan met in gedachte:  nog 9 te gaan.  Zààààààlig!!!!!!! 

19:49 Gepost door anita in Bestralingen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

Voor Vader,

 

Vandaag, twee jaar geleden, is mijn vader, net zoals hij geleefd heeft,  heel stilletjes, in de hele vroege ochtenduren overleden.  Speciaal voor hem dit kleine gedicht.

 

Weet je nog van vroeger ?
Ik was nog heel klein
en jij noemde me
'papa's kleine "mouche"

blog18

Als iemand dat zei,
was ik fier.
Fier op mijn vader
die alles wist en alles kon.

Nu ben ik al een tijdje
je kleine "mouche" niet meer

Maar fier ben ik nog.
Fier en trots op je,
Omdat jij mijn lieve vader was.

09:42 Gepost door anita in Bestralingen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

30-01-08

Nog maar 10 te gaan!!!!

Vandaag  wat rustiger aan kunnen doen.  Ik moest pas rond 12 uur decoration
vertrekken en heb dus in de voormiddag een beetje kunnen bloggen.  Mijn vriendin D. ging vandaag mee en zo werd de eentonigheid een beetje gebroken.

Het regenachtig weer lokte nu niet echt om een reisje te maken, maar willen of niet, we moeten erdoor.  Gelukkig heeft de weerman het dit keer bij het rechte eind gehad en is het in de late namiddag opgeklaard en zijn we "droog" naar huis kunnen komen.

In het ziekenhuis ben ik bij de dokter langsgeweest en heb naar een echo gevraagd.  Blijkbaar was dit niet nodig daar ze op de CT-scan van 2 januari konden vaststellen dat er inderdaad een vochtophoping tegen de torax vastzit.  Prikken is geendecoration
oplossing, dat is een lapmiddel en de vochtophoping  kan reeds na enkele dagen terug zijn.  Mijn lichaam moet het zelf opnemen maar wil dat blijkbaar niet.  Ik kan enkel tegen de pijn het beroemdedecoration
"Dafalganneke" nemen.  Daar ik geen voorstander ben van pijnstillers vroeg ik hoelang dat die harde en pijnlijke vochtophoping daar nog zal zitten, kunnen ze niet antwoorden, dat kan gaan van enkele dagen tot ...  enkele jaren.  Ik moet er mee leren leven.  Gemakkelijker gezegd dan gedaan hè!  


Ben rond 6 uur thuisgekomen en even achter mijn PC'tje gekropen om te bekomen.  Dus vlug een blogje geschreven.  Nu me nog even omkleden en dan een avondmaal op tafel toveren.  't Zal vandaag spaghetti worden, ben te moe voor de "betere keuken".

19:01 Gepost door anita in Bestralingen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

29-01-08

Einde dagreisjes nog niet in 't zicht.

Ondertussen zijn we weer twee bestralingen verder.  Verslag van deze dagen:

decoration
Bij de kinesiste in het ziekenhuis geweest.  Vergelijkingsmetingen van armen gedaan...  Conclusie:  ik moet naar 't schijnt een "intaping" hebben.  Dat houdt in dat mijn rechterarm een viertal weken moet ingebonden blijven.  Hoge druk op onderarm, drukverminderend naar oksel toe.  Ook moet een intensieve drainage gedaan worden met als gevolg dat ik 5 keer per week naar de kinesist moet en tussentijdse metingen moeten gebeuren.  Mijn dagelijkse tripjes naar de hoofdstad van Vlaams-Brabant zijn dus heel duidelijk nog niet teneinde.

 

 

decoration
Tijdens de bestralingen vonden de verpleegkundige dat ik nu wel een serieuze en hardaanvoelend verdikking heb op de zijkant van mijn torax.  Een  pijnlijke zwelling waar ik reeds geruime tijd over klaag, maar die zou normaal geweest zijn.  Nu moet er plots een echo van gemaakt worden.  Zou de kinesiste er voor iets tussenzitten?  Zij heeft me beloofd dat ze mij echt van die pijnen zou afhelpen, is dit de eerste stap?  Morgen afspraak bij de dokter, ik ben benieuwd.

Vandaag heeft een lotgenootje N. haar laatste bestralingen gehad.  Natuurlijk hebben wij dat passend gevierd:  met taart en koffie.  Ons groepje wordt daar in het ziekenhuis steeds kleiner, maar onze vriendschapsband steeds groter.  Ik wens N. veel geluk en hoop dat zij van een volledig en blijvend herstel kan genieten.  

18:19 Gepost door anita in Bestralingen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

28-01-08

Een nieuwe week, nieuwe moed...

Een nieuwe week staat voor die deur.  In het weekend even mijn batterijen kunnen opladen.  Hopelijk zijn het kwaliteitsbatterijen die maar één keer per week dienen opgeladen te worden, dan komen we de komende week wel door.

Gisteren hadden mijn twee zonen een broederlijk uitstapje voorzien.  Niet storen dus... uitstap enkel toegankelijk voor broers.  Tijdens het "verzetje" van de "mannen", hebben mijn man, schoonmoeder en ik onze schoondochter gezelschap gehouden.  Yaro'tje was in volle vorm.  Lachen, slapen en eten zijn de favoriete bezigheden van het kleine ventje.

Zeg nu zelf, is er een betere manier om je batterijen op te laden dan een ontspannen babbel met je schoondochter en de heldere lach en  stralende kinderogen van je kleinzoon!!!

Vandaag beginnen we dus vol goede moed aan de nieuwe week, met een menukaart die kan tellen.  We krijgen dagelijks een reisje naar Gasthuisberg - blog17
hopelijk zonder spontane treinstakingen.  Naast het tasje koffie, genieten we ook dagelijks van een portie "zonnebank".   Om de maandag goed door te raken, gaan we eerst even langs een speciaal toestel om te meten hoeveel vocht ik in die rechterarm vergaard heb, aansluitend zou ik van een lymfedrainage volgens de methode Leduc (?) kunnen genieten.  Een babbeltje met dokters, verpleegsters en lotgenootjes helpt ons om de wachttijden aangenaam door te komen.

Vooruit, uitgerust en vol goede moed zullen we er maar wéér voor gaan.  We gooien ons terug in de strijd tegen dat monster en zullen deze week, zeker en vast, weer enkele veldslagen winnen, dankzij bestralingen nummer 13, 14, 15, 16 en 17... op het einde van de week hebben we nog 8 geheime bestralingswapens achter de hand!!!

08:51 Gepost door anita in Bestralingen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |