13-01-10

Sneeuw....

    015
         
               

Klein Jesusken is opgestaan

vanuit zijn warme wiege,

en de engeltjes schudden het beddeken uit

en laten de pluimkes vliegen.

 

En blank gelijk de hageroos

en spelend lijk de vlinders,

zo zijgen ze alle naar beneên,

't is al voor de arme kinders !

 

Klein Jesusken had medelij

met hen, in deze tijden;

want och! zij moeten toch zoveel

des nachts van koude lijden!…

 

Daarom trad Jeesken uit zijn bed

en liet het opentrekken;

nu kunnen d'arme kinders al

zich met de pluimkes dekken !

 

(door Felix Timmermans)

11:52 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-01-10

...

Het leven is geen snelweg, maar een landweg, waar je af en toe stil moet staan om van het uitzicht te genieten.

 

 

Afbeelding 040

 

Ik wens jullie allen een heel gelukkig 2010 !

18:18 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

23-12-09

Zalig Kerstfeest....

Ik wens jullie een kerst vol vrede
en een jaar zonder verdriet of tegenslag

Mogen de dagen, weken, maanden gevuld zijn

met liefde en een lach.
Dat vrede jullie deel mag zijn
voorspoed, liefde, harmonie
mogen uren, dagen, maanden
worden tot een symfonie !

 

Zalig Kerstfeest !!!

 


139

21:50 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

26-11-09

Hij komt, hij komt, de lieve, goede Sint....

... maar volgens een artikel, gevonden op internet, heeft die goedheilige man echt een verkeerde periode gekozen.

Akkoord, de Sint zal het een beetje moeilijker hebben met die wintertoestanden, maar, ik vind het reuzegezellig, die glunderende kinderoogjes in die sfeervolle wintertijd.

 

Sint meteorologisch in de fout

 

Sinterklaas is een gulle kindervriend, maar veel verstand van het weer heeft hij niet. Begrijpelijk, want in Spanje is het meestal mooi weer. Toch zou hij moeten weten dat december meteorologisch gezien niet de meest geschikte maand is voor pakjesavond.



De goedheiligman wordt daarvoor namelijk genoeg gewaarschuwd door veel sinterklaasliedjes. "Zie de maan schijnt door de bomen" is nog tamelijk onschuldig. Maar het geeft wel aan dat er geen blad meer aan de bomen zit. Door herfstige temperaturen en woeste stormen zijn de bladeren vakkundig van de bomen gerukt.

Weeralarm?
Dat blijkt ook glashelder uit de volgende waarschuwing: "Hoor de wind waait door de bomen, hier in huis zelfs waait de wind". Is hier sprake van een weeralarm? Het lijkt er wel op, maar deze tekst stamt uit de vorige eeuw. Veel woningen hadden nog enkelsteens muren met slecht aansluitende raamkozijnen.

De wind had daardoor ook in de woonkamer vrij spel. Van isolatie en siliconen-kit had toen nog niemand gehoord. Kinderen die op zolder sliepen, werden 's winters regelmatig verrast met een laagje sneeuw op de dekens. Bij een beetje sneeuwstorm konden de vlokken gemakkelijk onder de dakpannen naar binnen waaien.

Maritiem gevaarlijkste periode
Behalve door storm wordt december ook vaak geteisterd door overvloedige regenval. Het is een depressieve periode vol ziektekiemen. Kinderen vragen zich vertwijfeld af: "Zou de goede Sint wel komen, nu het weer zo lelijk is?"

Gelukkig is de bebaarde kindervriend wars van moderniteiten, zoals weerberichten. Dat blijkt ook wel uit het feit dat hij in de maritiem gevaarlijkste periode van het jaar per bóót via de Golf van Biskaje de Nederlandse havens binnenloopt. En waar de Nederlandse Spoorwegen de dienstregeling moeten aanpassen vanwege bladeren op het spoor galoppeert de krasse bisschop zorgeloos te paard over de glibberige wegen.

Op de tast
Als het niet stormt of regent, dan zorgen lage temperaturen en een hoge vochtigheidsgraad wel voor dichte mist. Op menig pakjesavond moet Sinterklaas op de tast zijn werk doen. Kinderen zien in de vage schim die voorbij schuifelt "Een vreemd'ling zeker, die verdwaald is zeker." Ze vragen hem naar zijn naam en het blijkt gelukkig Sinterklaas zélf te zijn, waardoor het toch nog een feestelijke avond wordt.

En dan heb je nog de gevaren van gladheid. Sneeuw en ijzel vormen samen met de Nederlandse puntdaken een levensgevaarlijke combinatie. In bedekte termen waarschuwt het versje "De zak van Sinterklaas" hiervoor. Maar het helpt niet. Zonder de goedheiligman de zwarte piet te willen toespelen, is wel duidelijk dat hij pakjesavond beter in de zomer had kunnen organiseren.

Bron: rnw.nl
Datum: 24 november 2009

09:26 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

30-10-09

Allerheiligen, allerzielen....

Deze bloemen

voor al de mensen die ons dierbaar waren

en veel te vroeg van ons zijn heengegaan.

 

 

Bloemen-allerheiligen032

 

Voor ma, pa, bompa, bomma,

voor tante Angèle en nonkel Staf,

voor tante Maria en nonkel Gustaaf,

voor Aline en Lucien,

voor Klara,

voor Min,

voor Aloïs,

voor Rudy,

voor Lizy,

voor Dita,

voor Bert,

voor Marc,

voor Tilly,

voor .............

12:54 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

14-08-09

Niet meer aan denken....

Een hoofdstuk afsluiten.... niet meer aan denken.... gewoon verdergaan.... alles uitwissen.... maar is dit mogelijk????

Denken

Eerst dacht ik: 'niet aan denken',
Dat heb ik toen gedaan,
maar twee seconden later,
dacht ik er tòch weer aan.

Nee, zo eenvoudig is dat niet,
want weet je, wat je doet,
je denkt er óók aan als je denkt
dat j'er niet aan denken moet.

Toon Hermans

 

f-bloem_12

09:40 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

21-07-09

We zien wel....

Elke ochtend heb ik het goede voornemen om NU en VANDAAG eens een postje te schrijven.  Elke avond zeg ik tegen mezelf:  MORGEN.... en nooit komt het ervan.  Wil ik dit blogje ontvluchten?...

Toen ik een kleine twee jaar geleden met dit blogje begon, had ik de bedoeling, via deze weg, al mijn gevoelens en frustraties tgv die smerige borstkanker, van me af te zetten, de wereld in te sturen, weg van me.  Ik wilde op die manier me vrij maken van dat monster, de soms opgekropte woede uitschreeuwen.  Mijn hart luchten en eigenlijk een schouderklopje afbedelen bij mensen die ik niet kende...

En...  gedeeltelijk is me dit gelukt.  Ik heb steun gehad van jullie bloglezers...  en daarvoor wil ik jullie allen danken.  Dagelijks trok ik me op aan jullie reacties, jullie wijze raad, jullie bemoedigend woord. Ik ben er en sta er 2 jaar, na die onheilboodschap nog...  misschien wel, op sommige punten, sterker dan voorheen, maar, op andere punten, banger dan voorheen, als een heel klein bang haasje.  Twee jaar terug was kanker iets dat bestond...  bij anderen... niet in mij. en nu... is het zo dicht, heb ik angst om misschien ooit de strijd terug te moeten aangaan.  Terug te moeten vechten tegen iets waar we zo machteloos tegenover staan.  Schrik dat het gevecht van de laatste twee jaar voor niks heeft gediend...  'Positief denken', zegt men, maar soms is dat veel rapper gezegd dan gedaan.

Wil ik in mijn diepste binnenste niks meer te maken hebben met de voorbije periode en kan ik daarom moeilijk de weg naar mijn blogje terugvinden of is het gewoon een zwart gat waar ik in zit en stilletjes moet uitkruipen?  We zien wel....

Ik wens jullie in elk geval

 

023

07:15 Gepost door anita in Borstkanker | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |